ସ୍କୁଲ ନିଜେ ନିଜେ ହିଁ ଯିବାକୁ ପଡୁଥିଲା ଚାଲିଚାଲି , କାଁ ଭାଁ ଜଣେ ଦି'ଜଣ ସାଇକେଲରେ ହିଁ ଯାଉଥିଲେ ଗାଁ ସ୍କୁଲ କିମ୍ବା ପାଖ ଗାଁ ସ୍କୁଲକୁ । ବସ୍ ରେ ଛାଡ଼ିବା ପରମ୍ପରା ନଥିଲା। ସ୍କୁଲ ପଠେଇବା ପରେ କିଛି ଭଲ ମନ୍ଦ ହେଇଯିବ; ଆମ ବାପା ମାଆ ଏମିତି କେବେ ଚିନ୍ତା ହିଁ କରୁ ନଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି ବିଷୟରେ ଭୟ ବି ନଥିଲା।
ପାସ / ଫେଲ... କେବଳ ଏତିକି ହିଁ ଆମକୁ ଜଣାଥିଲା। "%" ରେ ଆମର କେବେ ସମ୍ବନ୍ଧ ହିଁ ନଥିଲା । ଟିଉସନ ହେଉଥିଲେ କହିବାକୁ ଲାଜ ଲାଗୁଥିଲା, କାରଣ ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଆମକୁ *ମୂର୍ଖ/ ଗଧ* ଭାବିବେ। ବହି ଭିତରେ *ଓସ୍ତ ପତର* ଓ *ମୟୂର ପୁଚ୍ଚ* ରଖିଲେ ପାଠ ଭଲ ହେବ ଏମିତି ଧାରଣା ଆମର ଥିଲା । କପଡା ବ୍ୟାଗ, ଅଖା ବ୍ୟାଗ ଏବଂ ପରେ ଟିଣ / ଆଲୁମିନିୟମ ଟ୍ରଙ୍କରେ ବହି ଖାତା ନେଇ ସ୍କୁଲ ଯାଉଥିଲୁ । ପ୍ରତି ବର୍ଷ ନୂଆକ୍ଲାସକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ବହି ଓ ଖାତାରେ ମୋଟା "ମାଟିଆ କାଗଜର ମଲାଟ" ମଡ଼ାଇ ନେଉଥିଲୁ। ଏହି କାମ ଏକ ବାର୍ଷିକ ଉତ୍ସବ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ବର୍ଷ ସାରିବା ପରେ ବହି ଦେବା/ବିକିବା ଏବଂ ନୂଆ କ୍ଲାସ ପାଇଁ ଗତ ବର୍ଷର ପୁରୁଣା ବହି କାହାଠାରୁ ଆଣିବା/କିଣିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଲାଜ ଲାଗୁନଥିଲା । ଆମକୁ ପାଠ ପଢେଇବା ଏକ ବୋଝ ବୋଲି ଆମ ବାପା ମାଆଙ୍କୁ ଏମିତି କେବେ ଲାଗୁନଥିଲା ।
ସ୍କୁଲରେ ସାର କିମ୍ବା ଦିଦିଙ୍କ ହାତରୁ ମାଡ଼ ଖାଇବା, ସ୍କୁଲ ବାରଣ୍ଡାରେ ଆଣ୍ଠେଇବା, କାନଧରି ଏକ ଗୋଡ଼ିକିଆ ଛିଡ଼ା ହେବା କଷ୍ଟ ଲାଗୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଇଗୋ ପ୍ରୋବ୍ଲେମ ନଥିଲା। ସତ କହିବାକୁ ଗଲେ "ଇଗୋ " କ'ଣ ଆମକୁ ଜଣା ହି ନଥିଲା। ଘରେ ଆଉ ସ୍କୁଲରେ ମାଡ଼ ଖାଇବା ଆମର ଦୈନିକ ଜୀବନର ଏକ ସାଧାରଣ ଘଟଣା ଥିଲା । ମାଡ଼ ଦେଲାଵାଲା ଓ ମାଡ଼ ଖାଇବାଵାଲା ଦୁହେଁ ହିଁ ଖୁସିରେ ରହୁଥିଲେ , ମାଡ଼ ଖାଇବାଵାଲା ଏଥିପାଇଁ ଖୁସି ଯେ କାଲି ଠାରୁ ଆଜି ଟିକିଏ କମମାଡ଼ ହେଇଛି ଏବଂ ମାଡ଼ ଦେଲାଵାଲା ଏଇଥି ପାଇଁ ଖୁସି ଯେ ଆଜି ପୁଣି ଦେଇଛି।
କାଠପଟାରେ ବ୍ୟାଟ ତିଆରି କରି, ଜରି ଓ କନାରେ ରବର ଟ୍ୟୁବବାନ୍ଧି ବଲ ବନେଇ ଖାଲି ପାଦରେ କ୍ରିକେଟ ଖେଳିବାର ମଜା ଆମକୁ ହିଁ ଜଣା । ଜଣେ ସାଙ୍ଗକୁ ସାଇକେଲର ଆଗ ଦଣ୍ଡାରେ ଓ ଆଉ ଜଣକୁ ପଛରେ କ୍ୟାରିୟରରେ ବସେଇ ସାଇ ସାଇ କେତେ ଯେ ବୁଲିଛୁ..... ତା'ର ହିସାବ ନାହିଁ । ସତରେ ସାଇକେଲ ଚଲେଇବା ମଜା ହିଁ ଥିଲା ନିଆରା। ସାଇକେଲ ଚଲେଇବାକୁ ମିଳିଗଲେ ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗୁଥିଲା ।
ଆମେ କେବେ ହାତଖର୍ଚ୍ଚ (ପକେଟ ମନି) କେବେ ବି ମାଗିନୁ କିମ୍ବା କେବେ ମଧ୍ୟ ମିଳିନାହିଁ, ଏଥିପାଇଁ ଆମର ଆବଶ୍ୟକତା ବି ବହୁତ କମ ଥିଲା। କେବେ କେବେ ହାଟ ପାଳିରେ ଗାଣ୍ଠିଆ, ସେଉ, ବୁଟ ମିକ୍ସଚର କିମ୍ବା ମୁଡୁକି ପାଇଁ ୧ଟଙ୍କା ମିଳିଯାଉଥିଲା ତ ସେଇଥିରେ ବହୁତ ଖୁସି। ଛୋଟମୋଟ ଆବଶ୍ୟକତା ତ ଘରେ ଯିଏ କେହି ବି ପୂରଣ କରିଦେଉଥିଲେ କାରଣ ଯୌଥ ପରିବାର ଥିଲା।
ଆମେ, ଆମର ବାପା ମାଆଙ୍କୁ କେବେ କହି ପାରିଲୁନି କି "ଆମେ ତୁମକୁ କେତେ ଭଲ ପାଉଛୁ" କାରଣ ଆମକୁ "I love you" କହିବା ଜଣା ହିଁ ନଥିଲା ।
ଆଜି ଆମେ ଦୁନିଆଁରେ ଅନେକ ଧୋକ୍କା ଏବଂ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ପାଇ ସଂଘର୍ଷ କରି କରି ଏମିତି ଗୋଟିଏ ଯାଗାରେ ଯାଇ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଛୁ। କେତେଜଣଙ୍କୁ ଯିଏ ଯାହା ଚାହୁଁଥିଲା ତାହା ତାଙ୍କୁ ମିଳିଯାଇଛି ଏବଂ ଆଉ କାହାକୁ କିଛି ବି ମିଳିନି। ଆମେ ଦୁନିଆଁର ଯେ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ବି ରହୁ, କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ ଆମେ ବାସ୍ତବ ଦୁନିଆଁରେ ବଡ଼ ହେଇଛୁ ଏବଂ ଆମର "ବାସ୍ତବିକତା" ସହିତ ସାମନା ବାସ୍ତବରେ ହେଇଛି । ଆମେ ଭଲ ଥିଲୁ କି ଖରାପ ଥିଲୁ .... ଜଣା ନାହିଁ ...କିନ୍ତୁ ଆମର ବି ଏକ ସମୟ ଥିଲା, ଆଉ ପ୍ରାୟ ଠିକ ଥିଲା।
(ଲେଖକ - ସୁକଦେବ ସାହୁ, ଝାରସୁଗୁଡ଼ା)
