ଦେଶର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ସହ ବାରମ୍ବାର ଛିନିମିନି ଖେଳ ଚାଲିଛି। ପେପର ଲିକ ଘଟଣା ଏବେ ଆଉ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ନୁହେଁ, ବରଂ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏକ ଗଭୀର ପ୍ରଶାସନିକ ବିଫଳତାର ପ୍ରତୀକ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘଟଣା ପରେ ଆଶ୍ୱାସନ ମିଳୁଛି, କିନ୍ତୁ ଫଳାଫଳ ଶୂନ୍ୟ।
ଯଦି ପରୀକ୍ଷାର ଗୋପନୀୟତା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାରେ ସରକାର ବିଫଳ ହୁଏ, ତେବେ ସେହି ବିଫଳତାର ନୈତିକ ଦାୟିତ୍ୱରୁ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ରୀ ମୁକ୍ତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ। ସମାଲୋଚନାକୁ ବିରୋଧୀଙ୍କ ଷଡଯନ୍ତ୍ର ବୋଲି ଖାରଜ କରିଦେବା ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ୱର ବିକଳ୍ପ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ।
ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପରୀକ୍ଷାର୍ଥୀ କି କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଦଳର କର୍ମୀ? ସେମାନଙ୍କ ଆକ୍ରୋଶ କି ରାଜନୀତି ପ୍ରେରିତ, ନା ସେମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ପ୍ରତି ପ୍ରକୃତ ଚିନ୍ତା? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ସିଧା ଉତ୍ତର ଦେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଯଦି ରାଜନୈତିକ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ କରାଯାଏ, ତେବେ ତାହା ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ନୁହେଁ।
ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ବିରୋଧର ସ୍ୱରକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଅବମାନନା କରିବା କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ସହ ସଙ୍ଗତିପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ।
ଦେଶ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ବାରମ୍ବାର ପେପର ଲିକ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦାୟୀ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ବିରୋଧରେ କଠୋର ପଦକ୍ଷେପ କେଉଁଠି? ଜବାବଦେହିତା କେବଳ ଅଧସ୍ଥନ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ପାଇଁ, ନା ନୀତି ନିର୍ଦ୍ଧାରକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ?
ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ଦେଶର ଭବିଷ୍ୟତ। ଏହାକୁ ରାଜନୈତିକ ଦୋଷାରୋପର ମଞ୍ଚ ନୁହେଁ, ବରଂ ସଂସ୍କାରର ପ୍ରାଥମିକତା କରିବାର ସମୟ ଆସିଛି। ଜବାବଦେହିତାରୁ ପଳାୟନ ନୁହେଁ, ବରଂ ସ୍ୱଚ୍ଛତା, ନୈତିକତା ଏବଂ ଦୃଢ଼ ପ୍ରଶାସନିକ ପଦକ୍ଷେପ ହିଁ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଫେରାଇ ପାରିବ।
