ସଙ୍ଗୀତ ଥମି ଯାଇପାରେ …ପ୍ରେମ ଅଧାରେ ରହିଯାଇପାରେ…
ନିଜ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ଯାଇପାରନ୍ତି… କିନ୍ତୁ ଯିଏ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଜୀବନଠାରୁ ବଡ଼ ମାନେ, ସେ କେବେ ହାରେନି ।
ଏହା ହେଉଛି ଭଗବାନ ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ ଙ୍କ କାହାଣୀ ।
ଜଣେ ଏମିତି ଯୋଗେଶ୍ୱରଙ୍କ କାହାଣୀ, ଯିଏ ଜନ୍ମରୁ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ତ୍ୟାଗ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲିଥିଲେ ।
ସେ ଚାହୁଁଥାନ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ଭଳି ଆରାମରେ ଜୀବନ ବିତାଇପାରୁଥାନ୍ତେ ।
ଚାହୁଁଥାନ୍ତେ ନିଜ ପ୍ରେମରେ ହାରିଯାଇପାରୁଥାନ୍ତେ ।
ଚାହୁଁଥାନ୍ତେ ମୁରଲୀର ସୁରରେ ସମସ୍ତ ଜୀବନ କାଟିଦେଇପାରୁଥାନ୍ତେ ।
କିନ୍ତୁ ସେ ଏସବୁ ଛାଡ଼ି ନେଇଥିଲେ ଏକ କଠିନ ପଥ—ଧର୍ମର ପଥ ।
କାରାଗାରର ଅନ୍ଧାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏକ ଆଲୋକ
ମଧ୍ୟରାତ୍ରି…
ଚାରିପଟେ ଅନ୍ଧାର…
ମଥୁରାର କାରାଗାର ଭିତରେ ବନ୍ଦୀ ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ…
ହାତରେ ଶୃଙ୍ଖଳ… ଆଖିରେ ଲୁହ… ହୃଦୟରେ ଭୟ…
କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସାତୋଟି ସନ୍ତାନକୁ ନିର୍ଦୟ ଭାବେ ହତ୍ୟା କରିଦେଇଥିଲା କଂସ ।
ଏବେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ଅଷ୍ଟମ ସନ୍ତାନ ।
ଆକାଶବାଣୀ ହୋଇଥିଲା—ଏହି ସନ୍ତାନ କଂସର ଅନ୍ତ କରିବେ ।
ଏବଂ ସେହି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ।
କିନ୍ତୁ ଭାବନ୍ତୁ…
ଜଣେ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ପ୍ରଥମେ କଣ ଚାହେଁ ?
ମାଆର କୋଳ… ବାପାଙ୍କ ସ୍ନେହ…
କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ସେହି ସ୍ନେହ ନଥିଲା ।
ଜନ୍ମ ପରେ ସହସ୍ରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପିତାମାତାଠାରୁ ଦୂରେ ପଠାଇଦିଆଗଲା ।
ବର୍ଷାଭିଜା ରାତିରେ ବସୁଦେବ ଛୋଟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକ ଟୋକରୀରେ ରଖି ଯମୁନା ପାର କରୁଥିଲେ ।
ସେହି ରାତି କେବଳ ଏକ ଶିଶୁର ଯାତ୍ରା ନୁହେଁ…
ସେହି ଥିଲା ଧର୍ମର ଯାତ୍ରା ।
ଏକ ଏମିତି ଜୀବନର ଆରମ୍ଭ, ଯାହା କେବେ ନିଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିନଥିଲା ।
ଶୈଶବରୁ ମୃତ୍ୟୁ ସହ ସଂଘର୍ଷ
ଗୋକୁଳରେ ନନ୍ଦ ଓ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଘରେ ବଢ଼ୁଥିଲେ କୃଷ୍ଣ ।
ମାଆ ଯଶୋଦା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ଭଲପାଉଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କେବେ ସାଧାରଣ ଶିଶୁ ହୋଇ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦେଇନଥିଲା ।
କଂସ ଏକ ପରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ପଠାଉଥିଲା ।
କେବେ ପୁତନା ବିଷ ଦୁଧ ପିଆଇ ମାରିବାକୁ ଆସିଲା…
କେବେ ତୃଣାବର୍ତ୍ତ ଝଡ଼ ହୋଇ ଆସିଲା…
କେବେ କାଳିୟ ନାଗ ବିଷରେ ଯମୁନାକୁ କଳା କରିଦେଲା…
କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଥର କୃଷ୍ଣ ମୃତ୍ୟୁକୁ ହସିହସି ହରାଇଦେଲେ ।
ଏକ ଶିଶୁ…
ଯିଏ ଖେଳନା ଧରିବା ବୟସରେ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହ ଲଢ଼ୁଥିଲେ ।
ତଥାପି ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଥିଲା ।
କାରଣ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—
ତାଙ୍କ ଜୀବନ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ ।
ମୁରଲୀର ସୁରରେ ଲୁଚିଥିଲା ଏକ ପବିତ୍ର ପ୍ରେମ
ବୃନ୍ଦାବନର ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ…
ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁରଲୀର ସୁର ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ସବୁକିଛି ଭୁଲିଯାଉଥିଲେ ।
ଏବଂ ସେହି ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିଲେ ରାଧା ।
ରାଧା କେବଳ ପ୍ରେମିକା ନୁହେଁଥିଲେ…
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆତ୍ମା ଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁରଲୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୁରରେ ରାଧା ଥିଲେ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ହସରେ ରାଧା ଥିଲେ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ୱାସରେ ରାଧା ଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଡାକିଲା…
କୃଷ୍ଣ ଚାଲିଗଲେ ।
ନା ରାଧାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଲେ…
ନା ପଛକୁ ଚାହିଁଲେ…
ଭାବନ୍ତୁ, କେତେ କଷ୍ଟ ହୋଇଥିବ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ?
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ମଣିଷ ନିଜ ହୃଦୟକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ବାଛେ ।
କୃଷ୍ଣ ସେହି କରିଥିଲେ ।
ସେ ନିଜ ପ୍ରେମକୁ ହାରିଥିଲେ…
କିନ୍ତୁ ଧର୍ମକୁ ଜିତାଇଥିଲେ ।
ନନ୍ଦ-ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା
କଂସ ବଧ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ମଥୁରାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଥମିନଥିଲା ।
ସେହି ମାଆ…
ଯିଏ ନିଜ ହାତରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଖୁଆଇଥିଲେ…
ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଡାଟିଥିଲେ…
ଯିଏ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଦେଖିଥିଲେ…
ସେହି ମାଆଠାରୁ କୃଷ୍ଣ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ ।
ନନ୍ଦ ବାବାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା ।
ଗୋକୁଳ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ମୁରଲୀ ନୀରବ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଜାଣୁଥିଲେ—
କେବେ କେବେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ମଧ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହୋଇଥାଏ ।
ନାରୀ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଠିଆ ହେଲେ
ଦ୍ରୌପଦୀ ଙ୍କ ଚୀରହରଣ ସମୟରେ ସମଗ୍ର ସଭା ନୀରବ ଥିଲା ।
ମହାନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ ।
ଧର୍ମ ହାରୁଥିଲା…
ନାରୀ ସମ୍ମାନ ପଦଦଳିତ ହେଉଥିଲା…
ଦ୍ରୌପଦୀ ଶେଷରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ।
ଏବଂ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଲଜ୍ଜାରକ୍ଷା କଲେ ।
କୋଟି କୋଟି ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସମ୍ମାନ ବଞ୍ଚାଇଦେଲେ ।
କାରଣ କୃଷ୍ଣ ଜାଣୁଥିଲେ—
ଯେଉଁ ସମାଜ ନାରୀକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହିଁ, ସେହି ସମାଜ କେବେ ରହିପାରେନି ।
ମହାଭାରତ – ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ, ଧର୍ମର ଅନ୍ତିମ ଲଢ଼େଇ
ମହାଭାରତ ର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ କୃଷ୍ଣ ଚାହୁଁଥିଲେ ଶାନ୍ତି ।
ସେ ଶାନ୍ତିଦୂତ ହୋଇ ଗଲେ ।
କେବଳ ପାଞ୍ଚଟି ଗାଁ ମାଗିଥିଲେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ।
କିନ୍ତୁ ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା କୌରବମାନେ ସେଥିକୁ ମଧ୍ୟ ମାନିଲେନି ।
ତା’ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ମହାଭାରତ ।
କୃଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିନଥିଲେ ।
ସେ କେବଳ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସାରଥୀ ହୋଇଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିଲେ…
ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ…
ସେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଦେଇଥିଲେ ସେହି ଅମର ଜ୍ଞାନ—ଭାଗବତ ଗୀତା ।
“କର୍ମ କର…
ଫଳର ଚିନ୍ତା କରନି…”
ଏହା କେବଳ ଅର୍ଜୁନ ପାଇଁ ନୁହେଁଥିଲା ।
ଏହା ସମଗ୍ର ମାନବଜାତି ପାଇଁ ଥିଲା ।
ଧର୍ମ ପାଇଁ ଅପବାଦ ମଧ୍ୟ ସହିଲେ
ମହାଭାରତ ପରେ ଅନେକେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଲେ ।
କେହି କହିଲେ ସେ ନୀତି କରିଥିଲେ…
କେହି କହିଲେ ସେ ଚତୁରତା କରିଥିଲେ…
ଗାନ୍ଧାରୀ ଙ୍କ ଠାରୁ ବଂଶ ବିନାଶ ର ଅଭିଶାପ ବି ପାଇଥିଲେ....
କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ କେବେ ନିଜ ପାଇଁ କିଛି କରିନଥିଲେ ।
ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—
କେବେ କେବେ ଧର୍ମକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ନିଜ ନାମ ମଧ୍ୟ ଖରାପ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ।
ଏବଂ ସେ ସେହି ଅପବାଦକୁ ମଧ୍ୟ ହସିହସି ସହିଥିଲେ ।
ଶେଷରେ ନିଜ କୂଳର ନାଶ ଦେଖିଲେ
ଜୀବନର ଶେଷ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ।
ନିଜ ଯାଦବ ବଂଶ…
ନିଜ ପରିବାର…
ନିଜ ଲୋକ…
ସମସ୍ତେ ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ନିଜେ ନିଜକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ ।
କୃଷ୍ଣ ସବୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ନୀରବ ଥିଲେ ।
କାରଣ ସେ ଜାଣୁଥିଲେ—
ସମୟଠାରୁ ବଡ଼ କେହି ନୁହେଁ ।
ଶେଷରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକାକୀ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜରା ନାମକ ଶିକାରୀ ଭୁଲରେ ବାଣ ମାରିଥିଲା ।
ଏବଂ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶେଷ ହୋଇଥିଲା ଏକ ମହାନ ଯୁଗ ।
କାହିଁକି ଆଜି ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ସବୁଠାରୁ ଅଲଗା ?
କାରଣ କୃଷ୍ଣ କେବଳ ଦେବତା ନୁହେଁ ।
ସେ ଜୀବନର ସତ୍ୟ ।
ସେ ଶିଖାଇଥିଲେ—
ଯନ୍ତ୍ରଣା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ହସିବାକୁ
ନିଜ ଲୋକ ଛାଡ଼ିଗଲେ ମଧ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରିବାକୁ
ପ୍ରେମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ
ନାରୀକୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେବାକୁ
ଧର୍ମ ପାଇଁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲଢ଼ିବାକୁ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜୀବନ ଆମକୁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଶିଖାଏ—
“ଜୀବନରେ ସବୁକିଛି ହାରିଯାଇପାରେ…
କିନ୍ତୁ ଯଦି ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟ ସାଙ୍ଗରେ ରହେ, ମଣିଷ କେବେ ପରାଜିତ ହୁଏନି ।”
ସେଥିପାଇଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ହୃଦୟରେ କୃଷ୍ଣ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି ।
ମୁରଲୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୁରରେ…
ଭକ୍ତିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଖିର ଲୁହରେ…
ଧର୍ମର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ…
ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ରହିଛି…
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଅମର ହୋଇ ରହିବ ।
